Merhaba sevgili okurlar Şiir bize ne kazandırır?
Şiir Bizde hangi duyguları çağrıştırır?
Bize ne artısı vardır?
Öncelikle şiir bir bağımlılıktır bana göre, okudukça insanın duyguları alevlenir, hayat bulur. Kah kahrolursun, kah sanki o şiiri şair size yazmış gibi yanaklarınız kızarır, kalbiniz ısınır…
Şiir kalbi yumuşatır, ısıtır, temizler, sizi kötülüklerden arındırır …
Şiirin bize kazandırdığı o kadar çok özellik var ki! Ancak biz onu bu yönleriyle pek tanımayız, biz sadece şiir okuduğumuzu sanırız.
Oysa şiir okuyarak, ezberleyerek hem beyin jimnastiği yapmış oluruz, hem de kendimizi geliştirmiş oluruz.
Şiirin kişiye çağrıştırdığı duygular kişiden kişiye ve şiirden şiire farklılık gösterir; ama emin olun acıda olsa, kederde olsa, mutlulukta, hüzünde olsa hepsi şiire bağlanmanızı ve onda huzuru bulmanızı sağlar.
Bize artılarını uzmanlar şöyle açıklıyor;
Şiir okumak, ezberlemek, özellikle yaşa ve ilgiye uygun şiirler ezberlemek, insanın beyin ve ruh sağlığı açısından çok faydalıdır.
Öncelikle hafızayı güçlendiriyor, hatırlamaya çalışmak mutlaka beynimizin işleyişinde artı değerler katıyor, belki de aklı geliştiriyor. Şiirlerden güzel örnekler sunarsanız, çocuğunuzun hayal gücünü ve edebi yanını da geliştirebilirsiniz. Ayrıca kelime hazineleri de gelişecektir.
Öte yandan, ezberlenen şiirleri topluluk karşısında okuyabilmek öz güveni artırıyor, değişik bir şeyi öğrenmiş olmak ya da yeri geldiği zamanlarda bu bilgisini göstermek başkaları tarafından beğenilmeyi sağlayabilir.
Hepimizin hayatımızın belirli dönüm noktalarında hayranlıkla okuduğumuz bir şiiri vardır. Kendimizle bütünleştirdiğimiz şiirler ve çok sevdiğimiz şairler vardır.
Yıllar geçince dönüp anılara baktığımızda ahh bu şiirler dersiniz…
İşte benim yıllar sonra ah bu şiir diyebileceğimi düşündüğüm şiiri sizlerle paylaşıp konuyu noktalı yorum…
ARA ÇAĞRI
Sen bir taze haber gibi gelmiştin unutmadım
Her gelişin bir taze haberdi, unutmadım
Aşktı alıp verilen, altın bir vakitti yaşadığımız
Bir muştuyu algılamanın sürekli gerilimiydi sanki, unutmadım
Can oynardı evlerde, yollarda, meydanlarda
Can alınıp can verilirdi, hiç unutmadım
Sen uyurdun, uykun bir tepeden seyredilen uçsuz bir vadi
Kıyısından seyredilen bir denizdi sanki, unutmadım
Ah sevgili! hayat görünürdü kapından bir çırpınış
yüreklerimizde
Sen evinden çıktığında güneşler doğardı içimizde, unutmadım
Toprağa düşen tohum, onda gizlenen renk, şekil, koku
Senin için biçimlenirdi, renklenirdi, kokardı senin için,
unutmadım
Ebedi masum çocuklar zamanın solmayan çiçekleri
İstemişlerdi de ezan okumuştu Bilal bir sabah, unutmadım
O dirildi, o dirildi diye birden çalkalanan sokaklar
Ölüm ki sonsuza açılan bir kapıydı, hiç unutmadım
Ey aşk, ey dirilik soluğu, ey evrenin hareket kaynağı,
Nasıl unuturum, nasıl unuturum, hiç unutmadım!..
Erdem Beyazıt
